EŞİK

Sanat tarihini tamamlanmış bir geçmiş olarak ele almıyorum. Benim için sanat tarihi, hâlâ devam eden bir süreçtir; belirli soruların, farklı dönemlerde ve farklı malzemeler aracılığıyla yeniden sorulma biçimidir. Bu nedenle ürettiğim işleri tek bir dönemin estetik eğilimleriyle açıklamak yerine, bu süreklilik içinde nerede durduklarını düşünmeyi önemsiyorum.

Heykel, uzun bir süre bakılan ve temsil eden bir nesne olarak var oldu. Form, bütünlüklü ve tamamlanmış bir yapı olarak ele alındı. Zamanla bu anlayış yerini başka bir soruya bıraktı: Bir iş neyi anlattığından çok, nasıl var olur? Bu kırılma, benim üretim pratiğim açısından belirleyici bir eşik oluşturur. Sonucun geri çekilmesi ve sürecin öne çıkması, heykeli sabit bir nesne olmaktan çıkarır.

Üretim sürecinde önceden belirlenmiş kurallarla çalışmıyorum. Kurallar, ancak iş ilerledikçe görünür hâle geliyor. Bu nedenle süreç, bir sonuca ulaşmak için kat edilen bir yol değil; üretimin kendisi olarak ele alınıyor. Heykel, bu bağlamda, tamamlanmış bir formdan çok, zaman içinde kurulan bir ilişkidir.

Bu ilişki, bedenden bağımsız değildir. Heykel benim için yalnızca bakılan bir şey değil; bedenle birlikte düşünülen bir durumdur. İzleyici, işin karşısında duran bir göz olmaktan çok, onunla aynı mekânı paylaşan bir varlık hâline gelir. Mesafe, yaklaşma, dolaşma ve durma, formun anlam alanını belirler.

Malzeme seçimi bu düşünceyle şekillenir. Kağıt, kil ve ahşap örgü, temsil eden araçlar olarak değil; kendi sınırlarını ve dirençlerini dayatan varlıklar olarak ele alınır. Kağıt, kırılganlığı simgelemez; dayanıklılığı sessizce taşır. Pişmiş toprak, geri döndürülemezliğiyle kararın ağırlığını görünür kılar. Ahşap örgü ise kapalı bir yapı kurmadan, boşlukla birlikte var olan sınırlar oluşturur.

Bu nedenle heykel, benim için nesne üretmekten çok, malzeme, beden ve mekân arasında kurulan geçici ama yoğun bir karşılaşmadır. Süreç, sergilenmesi gereken bir performans değil; üretimin etik alanıdır. Durmak, geri çekilmek, vazgeçmek ve yeniden başlamak bu alanın doğal parçalarıdır.

Bir iş tamamlandığında, sanatçının alanından çıkar. Sonuç, izleyicinin deneyimine ve yorumuna bırakılır. Anlam, kontrolün sona erdiği yerde başlar. Bu yaklaşım, heykeli kalıcı bir ifade olmaktan çok, zaman içinde yeniden okunabilen bir durum olarak konumlandırır.

Bu işleri yalnızca bugünün üretimleri olarak görmüyorum. Onları, sanat tarihinin devam eden süreci içinde, bugünden konuşan ama burada tükenmeyen formlar olarak düşünüyorum. Bugünle ilişki kurarlar; ancak gelecekte başka bağlamlarda yeniden okunmaya açık kalırlar.

Bu metin, bir sonuç bildirimi değildir.

Bir konumdur.

2025’ten yazılmıştır.